بهار کودکی امسفره ای بود که در خانه ی پدربزرگ پهن می شدآشنا ها را دور هم جمع می کرد وغریبگی ها راکمرقص ماهی ها درتنگبوی سبزه ی تازهشوق بچّه ها برای عیدی گرفتن اسکناس های تانخورده ی لای قر

بهار چیست ؟ جز اتّفاق سبز لحظه ی خندیدن تو واین مگرمحال نیست ? وقتی که نباشی ... این روز ها شکوفه ها نوید میوه ی نوبرانه می دهند وقلم هایی که درگوش کاغذ ها پچ پچ می کنند و از تو می گویند

چند سال است

کوچه های شهر چشم به راهند

رزهای آبی ّ باغچه

درسکوتی غم انگیز غریبانه غرقند

قاصدک ها فرو رفته اند درخوابی عمیق

پنجره ها بسته و

گنجشک ها آواز نمی خوانند

ستاره ها دسته جمعی کوچ کرده اند

و کاغذهای کاهی

تنهایی سپید ماه رامی بارند

چند سال است نیستی ّو

من شاعرجاده ها شدم ...

#دنیا غلامی

ساده رفتی وافکار پیچیده ای درذهن دلواپسم سرگردانند مثل سرباز هایی که شب آخر منتظرشنیدن محل اعزام خود درپادگان می مانند دلهره گلوی قلبم را می فشارد و دورترین شهر تصوّری غمگین وخیس نقش بسته ب

شب پیرمردی ست پیپ سیاهی در دستلمیده بر کاناپه ی ستاره ای شکلروزنامه ای به دست دیگرکه در ستون گمشده هایشعکسی قدیمی ستاز دختری با چادری سپید و گلبرگ های مشکی که جای اسمش خالی ستاز همان روزروزی که رف

پیراهنی دخترانه را باد باخود می برد
خنده های دست دوّم زنی
زیر باران خیس می خورد

زنی که نگاهش
تابلویی سه بعدی از پاییز است

چشم هایش
دوستت دارم باصدایی غم انگیز

دست های کبودش
استعاره ای از نیلوفرهای پرپرشده است

این شعر شاید

نوشدارویِ

بر زخم دقایق است

وقتی در قایقی کاغذی و خیس

شقایق دلش
تنهاست !...

#دنیا غلامی